Όταν παίζαμε εμείς… «Παλιοί» εναντίον «νέων»…

15/09/2018 00:07500Απόψεις
Ετικέτες: Περουλάκης Γιάννης
tatoo

Όσοι υπήρξαμε αθλητές σε αγωνιστικά τμήματα ομαδικών αθλημάτων ή ακόμα και ατομικά, έχουμε επαναλάβει πολλές φορές τη φράση…

Όταν παίζαμε εμείς…

  • δεν υπήρχαν κλειστά γυμναστήρια
  • δεν υπήρχε θέρμανση στα γήπεδα
  • παίζαμε στα τσιμέντα
  • παίζαμε με παπούτσια που ένιωθες ξυπόλητος
  • φορούσαμε μια φανέλα και νιώθαμε περήφανοι
  • οι μπάλες στο βόλεϊ έσπαγαν χέρια (ειδικά οι πλαστικές…)
  • και άλλα…

Είναι όμως σωστό να μπαίνουμε σε συγκρίσεις;

Τι μπορεί να καταλάβει ένας νεαρός αθλητής από όλα αυτά, πόσο μάλλον όταν τα ίδια τα παιδιά στις μέρες μας δεν τα έχουν ζήσει όλα αυτά.

Νομίζω ότι πρέπει οι μεγαλύτεροι να «χωνέψουμε» ότι οι γενιές περνούν και όπως αλλάζουν όλα στον κοινωνικό ιστό, έτσι αλλάζουν και στον αθλητισμό. Ένα παιδί σήμερα έχει πολύ περισσότερα ερεθίσματα και πολλές εναλλακτικές του αθλητισμού. Οι πολλές εναλλακτικές αυτομάτως καθιστούν πιο δύσκολη την παραμονή του παιδιού στον αθλητισμό και το κάνουν λιγότερο πρόθυμο να θυσιάσει ώρες και ανέσεις για μια προπόνηση. Φυσικά υπάρχουν και εξαιρέσεις… υπάρχουν παιδιά που η προπόνηση και το γήπεδο είναι η ζωή τους όλη… είναι το πάθος τους.

Εμείς όμως στα γήπεδα δε θέλουμε μόνο τα παθιασμένα παιδιά… θέλουμε όλα τα παιδιά ή τουλάχιστον να προσπαθήσουμε να κρατήσουμε όσο περισσότερα γίνεται!

Για αυτό οι μεγαλύτεροι ας ξεχάσουμε το παρελθόν, ας το κρατήσουμε για εμάς, γιατί τελικά μπορεί να κάνουμε ζημιά στον άθλημα μας.

Υ.Γ. Ως αθλητής έχω πει και εγώ τις παραπάνω φράσεις πολλές φορές…  

Περουλάκης Γιάννης
Ε.Α. Λάρισας - Τμήμα Volley
Σύμβουλος Επιχειρήσεων 


Σχετικά Άρθρα